NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Postanowiła pani nadal śledzić Angelicę,
mimo że już wiedziała pani o zdradzie.
Dlaczego?
Wiedzieć o zdradzie to jedno, znać rywalkę, to co innego.
Chciałam wiedzieć, kim jest Angelica Petroni.
Tak?
Myślę, że pani mąż zmusił ją do tego, co zrobiła.
Kiedy Angelica się na nim poznała, próbowała uciec,
i ktoś jej przeszkodził.
Nie pani Monaco.
A kto zlecił śledzenie ofiary przez dwa miesiące,
jak wynika z akt wynajętej agencji,
nie wiedząc, że ofiara była wplątana w seksbiznes jej męża.
A może wiedząc?
Próbuje pani wzmocnić motyw, ale zdjęcia dowodzą,
że dziewczyna umawiała się nie tylko z Claudiem Cavallerim.
Claudio był dobry w swoim fachu, nie przychodził na jej spotkania z innymi.
Gdybym wiedziała, rozwiodłabym się i doniosła na niego policji.
Dowiedziałam się za to, kim była Angelica Petroni.
I przestałam się martwić.
Można jaśniej?
Dziwki szybko nudzą się mężczyznom.
Mówi pani o siedemnastolatce.
Nazywam rzeczy po imieniu.
Niech pani spojrzy.
Była zwykłą kurewką.
- Możesz nią poruszać? - Tak.
Kto ci to zrobił?
Nikt.
- Idę do naczelnika. - Nie.
Dlaczego?
Bo tylko pogorszysz sprawę.
Tu jestem nikim.
Dłużej tego nie zniosę.
Wiem.
Boję się, że nie dam…
Już nawet nie śpię.
- Posłuchaj… - To piekło.
Znalazłem kogoś, kto mógł maczać palce w morderstwie.
Kogo?
Badamy go z De Grandisem, nie chcę ci robić nadziei,
ale to prawdopodobne.
To ona?
I to nie z mężem.
Elena Guerra też ma swoje sekrety,
a wiesz, jak łatwo stracić twarz w tym mieście.
Chcesz ich użyć?
Jeśli to pomoże cię stąd wyciągnąć.
Andreoli zawsze był podejrzany.
Udowodnię, że był skorumpowany.
Daj mu się wygadać, na pewno się przyzna.
Buzia mu się nie zamyka.
Mogę na ciebie liczyć?
Oczywiście.
Dziękuję.
Ty znalazłaś jego, czy on ciebie?
- Słucham? - Barone. Co ci obiecał?
Nie wiem, o czym mówisz.
Zakładasz włosy za ucho, gdy czujesz się nieswojo.
Znamy się nie od dziś.
Chociaż, może cię nie znam.
Powiedziałam tylko prawdę.
Andreoli wyznał mi, że źle zabezpieczył niedopałek.
Co ci, kurwa, obiecał?
Eleno…
- Poprosiłam o przeszczep. - Nieźle.
Popełniłaś kiedyś błąd?
Żeby ocalić ukochaną osobę?
SEKRET PANI PROKURATOR
Nie wiem, czemu nie zamknąłem strony. Chyba lubię się biczować.
Mów.
Gadaj, Elena. Tego nie przemilczysz.
Miałam 18 lat, gdy zaszłam w ciążę.
Byłam samotna i nie czułam się gotowa, więc oddałam dziecko do adopcji.
- Co ty wygadujesz? - On jest ojcem.
Miała na imię Angelica.
Dziewczynka, którą porzuciłem.
To dziewczyna ze sprawy.
- Nie byłam gotowa na rozmowę. - Łapy precz.
Giovanni, proszę.
Zaczekaj!
Zaczekaj. Nie odchodź, porozmawiajmy.
Kim ty, kurwa, jesteś?!
No kim?
Lepiej odpisz.
WIDZIAŁEM ZDJĘCIA. POTRZEBUJESZ POGADAĆ?
Mówiłeś, że nikt nie wiedział!
- I nikt nie wie. - To po co dzwonili?
- Może to żart. - Żart? Mózg ci siadł czy co?
Traktuje go jak frajera,
a on, jak nastolatek, trzaska drzwiami.
A nie mówiłam, frajerze!
- Dość! - Frajer.
- Klient Petroni? - Czekaj.
- Co zrobiłeś? Chwaliłeś się? - Nie.
Mówiłeś, że uganiasz się za tą głupią gąską?
- Angelica. - Nic nie mówiłem!
A teraz cały ten proces z córką Monaco.
- Jeśli ktoś odkrył, że jesteś… - Zamknij się!
Trzasnął drzwiami.
Wyłącz, usłyszałeś najważniejsze.
- Był jej klientem. - Możliwe.
- Zawsze chodził za Angelicą. - I coś zrobił.
Może być zabójcą.
Słuchajmy, może zyskamy pewność.
Prokurator musi ją mieć.
Nam do zwolnienia Lindy wystarczy uzasadniona wątpliwość.
Nie mam więcej czasu.
Muszę włączyć Tomeiego do procesu.
- Nie użyjesz nagrań w sądzie. - Już moja w tym głowa.
Wyślij mi je.
Gdy następnym razem cię o coś poproszą, daj mi znać.
Pamiętaj, że pracujesz dla mnie. Nie dla Monaco.
Ale to ty wypuściłeś zdjęcia.
Oczywiście.
Myślałam, że mam zawał.
Serce w normie. Przepiszę coś na uspokojenie.
I na lepszy sen.
Proszę o siebie zadbać.
Dużo odpoczywać.
Utrzymywać regularny tryb życia, nie zadręczać się myślami.
Rozerwać się, spędzić czas z rodziną.
Angelica!
Trzy, dwa, jeden…
Unikać stresujących sytuacji.
Jak pani skomentuje zdjęcia?
- Sprawa jest na policji? - Wniesie pani zarzuty?
Prosimy o komentarz.
Czym się pani zajmuje?
Jestem prokuratorem.
Otwieram rozprawę.
TRZYNASTY LUTEGO ÓSMA ROZPRAWA
Po przesłuchaniu świadków prokuratury,
przejdziemy do listy świadków obrony.
Mecenasie Barone, proszę.
Dzień dobry.
Muszą zapomnieć o Lindzie i skupić się na Angelice.
Obwinianie ofiary to zły pomysł.
Po śmierci nawet dziwka jest święta.
Mówiłeś, że uganiasz się za tą głupią gąską?
Nic nie mówiłem!
A teraz cały ten proces z córką Monaco.
- Jeśli ktoś odkrył, że jesteś… - Zamknij się!
Nasza lista świadków jest krótsza,
bo, jak od początku powtarzam,
śledztwo potoczyło się w złym kierunku.
Trzeba spojrzeć na ciemną stronę życia ofiary,
bez wątpienia młodziutkiej, zmasakrowanej bez litości,
ale na pewno nie niewinnej.
Tomei był tam w noc morderstwa,
a nagranie sugeruje, że był zamieszany.
Jak go ściągniesz do sądu?
Wzywam panią Michelę Dapporto.
- Dzień dobry, pani Dapporto. - Dzień dobry.
Proszę usiąść.
Panna Dapporto jest pierwszym świadkiem z listy
i pomoże nam lepiej poznać Angelicę.
Chcemy dowieść prostej rzeczy, Wysoki Sądzie.
Michelo, jak się pani czuje, widząc te zdjęcia?
- Nieprzyjemnie. - Właśnie, Wysoki Sądzie.
Świadek nie jest w tym odosobniona.
Czy możemy je zdjąć?
Państwo Petroni są obecni na sali.
Wysoki Sądzie, najmocniej przepraszam Maurizia i Paolę Petronich.
Przepraszam, że wzburzyłem nie tylko ich, ale wszystkich tu obecnych,
ale musiałem to zrobić.
Musiałem, dla dobra sprawiedliwości,
żeby wyjaśnić,
jak element emocjonalny może wpływać na osąd sprawy.
Jak możemy nie współczuć młodej ofierze w takim stanie?
Jak nie czuć silnej potrzeby znalezienia winowajcy,
kogoś do ukarania,
na kogo możemy zrzucić gniew, bezsilnie patrząc
na efekty przemocy.
Czy tryb życia ofiary i świadka ma znaczenie dla sprawy?
Ma, jeśli skutkował większym ryzykiem.
- Czyli co, sama się prosiła? - Nie, próbuję zrozumieć,
bez hipokryzji, kto mógł zabić ofiarę.
Mogę kontynuować?
- Tak. - Dziękuję.
Na początek wystarczy, że odpowie pani „tak” lub „nie”.
Czy Angelica Petroni była prostytutką?
Tak.
Należała pani do agencji prowadzonej przez Claudia Cavalleriego,
męża pani Lindy Monaco,
który odebrał sobie życie, gdy wybuchł skandal?
Tak.
Czy Angelica pomagała panu Cavelleriemu w interesach?
Werbowała dziewczyny.
Pracowałam z Angelicą jako hostessa. Zapytała, czy chcę to robić.
Myślałam, że to zabawa. Wiem, że popełniłam błąd.
Nie wątpię. Kolejne pytanie:
jak duża była pani pula klientów?
Poznałam około 10. Byli przesłuchiwani…
Angelica znała wszystkich, skoro była szefową…
Dosyć! Wstydź się.
Panie Petroni, rozumiem, przez co pan przechodzi.
Jeśli temat jest dla pana zbyt bolesny, proszę opuścić salę.
Oczywiście, że wyjdziemy!
Michelo, proszę odpowiedzieć.
Angelica powiedziała mi kiedyś, że jest ponad 30 klientów,
niektórzy stali, inni…
Nie ma na to dowodów.
Śledztwo prokuratury wykazało 11 klientów.
W tym rzecz, Wysoki Sądzie, śledztwo prokuratury nie było staranne.
- To niedorzeczne. - Do sedna.
Nawet się temu nie przyjrzeli! Trzydziestu mężczyzn!
Dlaczego pani Dapporto miałaby wymyślać słowa podejrzanej?
A jeśli klientów było tak wielu,
czy zabójcą nie może być jeden z nich?
Do tego dążyłem, Wysoki Sądzie.
Dziękuję, Michelo. Wiem, jak było pani ciężko.
Nie mam więcej pytań.
Przejdźmy do pytań prokuratury. Prokurator Guerro?
Z przykrością zauważam,
że obrona posunie się do wszystkiego, by odwrócić uwagę Sądu.
Angelica nie była święta ani idealna,
ale kto z nas jest? A nawet jeśli popełniła błędy,
nie mamy prawa mówić, że zasłużyła na śmierć!
Odchodzi pani od sedna. Proszę kontynuować bez komentarzy.
Przepraszam.
Michelo, spotkałyśmy się w smutnej chwili.
Właśnie popełniono morderstwo,
a panią dopiero co przesłuchał mój kolega.
Tak, pamiętam.
Dziś wezwała panią obrona.
Nie wątpię, że była pani szczera,
ale sądzę, że mecenas nie zapytał o wszystko.
A jedynie o to, co mu pasowało.
Elena Guerra cię przesłucha.
- Wiesz, co to znaczy? - Nie jestem głupia.
Daj jej to, czego szuka. Miłe słówka o ofierze.
Ku pokrzepieniu serc.
Mówiła pani, że Angelica martwiła się w ostatnich tygodniach życia.
„Od jakiegoś czasu miała paranoję na punkcie wszystkiego.
Potrzebowała odpoczynku ”. To pani słowa, prawda?
- Tak. - Właśnie. Czym się martwiła?
Skąd u niej ta paranoja?
Angelica wiedziała, że popełnia błąd.
Powiedziała mi, że chce z tym skończyć.
Ponoć zgodziła się na ten układ, bo Claudio nie miał własnych pieniędzy,
a marzyła, że razem uciekną.
Dlatego to robiła.
Coś się stało?
Czy to, co robimy, jest legalne?
Potem powiedziała mi, że boi się o własne bezpieczeństwo.
Dlaczego? Kogo się bała?
Kłamiemy, by dojść do prawdy.
A cóż to za prawda?
Mamy kogoś, kto może być mordercą,
ale prawo jest skomplikowane. Nie możemy użyć naszych dowodów.
Potrzebujemy świadka, który o nim powie,
- nawet jeśli nic o nim nie wie. - Chcę kasy.
- Da się załatwić. - Dobra.
Ale powiesz kilka rzeczy na rozprawie,
gdy prokurator będzie cię przesłuchiwała.
Co mam powiedzieć?
Przede wszystkim jego imię.
Myślę, że gościa, który ją śledził.
Nicoli jakiegośtam…
Kogo? Jakiego Nicoli? O kim pani mówi?
Tomeiego. Tak, Nicola Tomei.
Miał obsesję na punkcie Angeliki.
Chyba był klientem. Łaził za nią jak cień.
Była nim przerażona.
Wysoki Sądzie, w świetle tego zeznania wnoszę o przesłuchanie Nicoli Tomeiego.
To zaledwie poszlaka.
Nigdy nie wspomniano, że Angelicę śledził ktokolwiek
poza Bernardinim,
prywatnym detektywem Lindy Monaco.
W czasie przesłuchania tuż po morderstwie pani Dapporto…
nie wspomniała o Tomeim.
Tak, a teraz wspomina.
Wysoki Sądzie, świadek mówi o obsesji na punkcie ofiary,
którą terroryzował.
Uważam, że przesłuchanie Tomeiego jest konieczne.
Proszę przygotować powiadomienie.
Pani prokurator?
- Pani prokurator? - Źle się czuję.
Ma pani więcej pytań? Może zrobimy przerwę?
- Albo zakończymy przesłuchanie? - Dobrze.
A zatem koniec rozprawy.
Kolejna rozprawa została wyznaczona na 20 lutego o 9,30 rano.
Można?
Oczywiście.
Wiem, że robi pani, co może.
Dziś to nie wystarczyło.
Chciałabym jakoś pomóc.
Nie znam Tomeiego, wiem tylko, że to nasz sąsiad.
Nie mogła zrobić pani więcej dla Angeliki.
Jest pani najlepszym, co nas spotkało, odkąd umarła.
Proszę się nie poddawać.
Ruggero, będę mógł ci chwilę zająć?
Dobrze.
Monaco chce cię widzieć. U niego.
- Przyjdę. - Dzięki, panowie.
Vittorio, zadzwonię.
O co chodzi?
Nie tryskasz radością.
Nie, to świetny zwrot akcji. Ale…
Dapporto nie wspominała wcześniej o tym Tomeim.
Może dziś sobie przypomniała.
Łut szczęścia chyba nie zaszkodzi?
Jasne.
Brawo.
Dobrze ją przygotowałeś.
Czekała z nazwiskiem do mojego przesłuchania.
Już drugi raz mnie o to oskarżasz.
Myliłam się co do Orrico, ale nie teraz.
Przykro mi, że źle się czułaś. Wciąż nie wydobrzałaś.
To ty wypuściłeś zdjęcia?
Oszalałaś.
Możesz stracić uprawnienia.
Pewnie.
Wybacz, spławiałem Guerrę.
- Czego chciała? - Wyznać mi miłość.
Pasujecie do siebie.
Wiem, ale ja jej nie kocham.
Dalej śledź jej kochasia. Chcę wiedzieć wszystko.
Chciałem pokazać pani to cudo. Prawdziwa piękność, co?
Dobrze się spisałem?
Napijesz się kawy?
Dłużej nie zniosę tej ciszy.
Jeśli chce mi pani coś powiedzieć, to teraz…
- Znowu mi „paniujesz”? - Jakoś mi się wymsknęło.
Wybacz, że w ciebie zwątpiłam.
- To była Francesca, prawda? - Tak.
Tak myślałem. Tylko jej się przyznałem.
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Skąd miałem mieć pewność?
Potrzebuję cię.
I akurat tu jestem.
Barone wystąpił o nowego świadka.
Słyszałeś o Nicoli Tomeim?
Nicola Tomei. Nie.
Dowiedz się, kto to, i skąd się nagle wziął.
Dobrze.
Więc?
Odzyskałem pracę?
- Więc, do roboty. - Z przyjemnością.
Proszę.
Ruggero! Jak się masz?
- Zmęczony po przesłuchaniu. - Po zwycięstwie.
- Przeszkadzam? - Nie, skądże.
Zbiera pan klucze.
Zbieram wspomnienia.
Wyglądają na cenne.
Cenne są drzwi, które otwierają.
Ten na przykład…
to klucz do domu moich rodziców, gdzie dorastałem.
A ten…
do mojej pierwszej fabryki.
Trzeba pamiętać o korzeniach.
Przeszłość pomaga nam…
zrozumieć przyszłość.
Spójrz na ten.
Klucz do dziecięcego pokoju Lindy.
Była żywym i radosnym dzieckiem z wielką wyobraźnią.
Chciała zostać weterynarzem.
A potem?
- Dorosła. - Jak my wszyscy.
Znałeś Claudia.
Zmieniła się dla niego.
Nie można rezygnować z siebie dla poklasku innych.
I nie należy porzucać prawdy,
nawet jeśli szukając jej, nagina się zasady.
Mara się wygadała.
Od tego jest.
A co sądzi Arrigoni?
Arrigoni nic nie wie, dla niego procesy to książki i notatki.
A więc twoja współpraca z nim jest tymczasowa?
Są prawnicy, którzy dobrze znają prawo,
i tacy znający się na wszystkim innym.
A ty chcesz znać się na wszystkim innym.
Mieć własną kancelarię w wielkim mieście. W Nowym Jorku, Londynie, Paryżu…
Mogę zacząć od Mediolanu.
Brać tylko drogie sprawy kryminalne i administracyjne.
Bezkrwawe, za to pełne kasy.
Wywalcz uniewinnienie Lindy,
a ja postaram się pomóc ci w zdobyciu pierwszego klucza.
- Czego chcesz? - Mogę wejść?
- Wciąż chcesz mnie wsypać? - Nie!
Myślałem o tym, co powiedziałaś…
zostawiłem cię z ogromną decyzją, choć wciąż byłaś dzieckiem.
Zawsze myślałem…
że najważniejsze są moje sprawy zawodowe.
Twoja matka zajęła się resztą, a gdy zmarła,
zrozumiałem,
że najbliższe mi sprawy
były równie skomplikowane, ale…
nie umiem sobie z nimi radzić.
Więc rzuciłem się w pracę.
No i?
Jak już mówiłem, jako prawnik uważam, że postępujesz źle
ale nieważne, co postanowisz, i tak będę cię wspierał.
Powinienem powiedzieć ci to już wtedy.
Proszę.
Śpisz?
Tak.
Skoro już tak późno, mogę zostać na noc?
Nieważne.
Nie przywykłem do tego.
Ale zostań, to miłe.
Udam, że ci wierzę, bo potrafisz przekonywać ludzi.
Andreoli?
Przepraszam, że tak wcześnie.
Możliwe, że odkryłem coś o Tomeim.
To ważne, więc chciałem powiedzieć od razu.
Kiedy to odkryłeś, w nocy?
Już od kilku lat cierpię na bezsenność.
Próbowałem wszystkiego, żona namawia mnie na hipnozę,
ale kiedy pomyślę, że jakiś…
Dobra, wystarczy.
Muszę się ubrać. Gdzie jesteś?
W barze pod twoim domem.
Tylko tu robią porządne, słone śniadania.
Mam niskie ciśnienie, potrzebuję soli.
Nie jestem gotowa na twoją historię badań
- o tej porze. - Lekarz mówi,
- że już trzy łyżeczki… - Idę. Pa.
DWUDZIESTY LUTEGO DZIEWIĄTA ROZPRAWA
- Lepiej się czujesz? - Świetnie, dziękuję.
Sąd idzie.
Siadajcie.
Ogłaszam otwarcie rozprawy.
Wzywam Nicolę Tomeiego, o którego wnioskowała obrona.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę usiąść.
Mecenasie, proszę zaczynać.
Panie Tomei, znał pan Angelicę Petroni?
Spotkałem ją kilka razy. Byliśmy sąsiadami. Nic więcej…
Nic więcej...
Czy to prawda, że pracuje pan dla firmy cateringowej
„Il Mantovano, catering i gotowanie”,
obsługującej imprezę,
na której pracowała Angelica Petroni, gdy zginęła?
Tak.
Pewnie się przywitaliście? Byliście sąsiadami.
Nie.
Może powiedzieliście:
„Co za zbieg okoliczności”.
Nie rozmawialiśmy.
Dlatego, że Angelica bała się pańskich gróźb?
Nikomu nie groziłem.
Nie wiem, czemu mnie o to oskarżała.
Wie pan, co ja myślę?
Że wpadła panu w oko.
Gdy wychodziła z domu,
myślał pan, że fajnie byłoby ją poderwać.
Dowiedział się pan, że była prostytutką
i pomyślał: „W końcu mogę ją mieć, wystarczy zapłacić”.
Wysoki Sądzie, to teoria.
Czy Angelica pana odrzuciła?
- Nie. - Nazwała frajerem?
- Nie jestem frajerem, do diabła. - Wtedy ją pan zabił.
- Bo pana spławiła. - Nikogo nie zabiłem.
Mecenas nie odkrył sprawcy, tylko go sobie tworzy.
Mecenasie, pański cel jest jasny,
ale proszę o pytania, nie stwierdzenia.
Ja przynajmniej opieram się na faktach.
Był pan tamtej nocy na miejscu zdarzenia?
- Tak. - A Angelica Petroni się pana bała.
Tak zeznała Michela Dapporto.
Prawda odciąży pańskie sumienie.
Skończyłem pracę wcześniej.
- Trochę czasu do zabicia? - Nikogo nie zabiłem!
I właśnie tak jej pan nie groził?
- Wysoki Sądzie, to niedopuszczalne. - I tak skończyłem.
Prokuratura chce przesłuchać świadka?
- Hej. - Cześć.
I co?
To pierwszy raport ze sprawy agencji, sprzed roku.
Pzesłuchanie Michele Galliego,
przedsiębiorcy, który bawił się z Cavallerim
- w noc zabójstwa. - Tak.
- Wspomina o jakimś Nicoli. - Tomeim?
Nie podaje nazwiska, ale to możliwe.
Spójrz, wspomina,
że Cavalleri zawsze narzekał,
bo Nicola nie dawał mu spokoju.
Caputo się w to nie zagłębiał, bo chciał wiedzieć tylko,
kim byli klienci.
Jasne, porozmawiajmy z Gallim.
Jasne. Teraz?
- Tak, bierz tosta. Chodź. - Tak.
Panie Tomei, powie nam pan, gdzie był w noc morderstwa?
Już mówiłem.
Nie, mówił pan, że skończył zmianę, ale dokąd pan poszedł?
Widzi pan ekran za sobą?
Jest pan czerwoną kropką, za pięć dwunasta,
kiedy to Angelica Petroni wyszła do ogrodu.
Minutę później wszedł pan w obszar,
którego nie łapie wieża Palazzo Te, i wyłączył telefon.
Dokąd pan poszedł?
Nie pamiętam, może do domu. Spytajcie mojej mamy.
Wysoki Sądzie, to kilka minut,
kiedy pan Tomei mógł tam wrócić,
z wyłączonym telefonem i dokonać morderstwa.
A może poszedł do pana Cavalleriego?
Poznał pan męża oskarżonej?
Dzień dobry.
Zatrzymał się tu Michele Galli?
- Czego? - Jestem Elena Guerra.
Wiem.
Zajmę panu tylko chwilę. Chcę wiedzieć,
czy słyszał pan o Nicoli Tomeim.
Rok temu powiedziałem już wszystko.
Nie chcemy panu zaszkodzić.
Mogę?
Cavalleri skarżył się na jakiegoś chłopaka.
Jak to?
Ponoć próbował go szantażować.
Pamiętam, że w noc śmierci dziewczyny,
Claudio miał się z nim spotkać i dobić targu.
- Widział pan jego twarz? - Minęliśmy się autami.
Właściwie to był van.
Biały van.
Mogę pana oskarżyć o zabójstwo.
Naprawdę tego pan chce?
Kochałem Angelicę.
Nie skrzywdziłbym jej.
Raz chciałem jej to wyznać, ale…
Ale co?
Mama kazała mi odpuścić.
Taka dziewczyna nigdy by ze mną nie była.
Co było potem?
Miała rację.
Proszę wyrazić się jaśniej.
Spróbowałem, ale mnie nie chciała.
I co pan zrobił?
Zacząłem ją śledzić.
Dlaczego?
Wciąż o niej myślałem.
Tak odkryłem, co robi.
Chodzi o prostytucję?
- Tak. - I co pan zrobił?
Dowiedziałem się, czyj to interes. Poszedłem do Cavalleriego.
W jakim celu?
Żeby za to zapłacił.
Zrobił z Angeliki dziwkę i śmiał na tym zarabiać.
- Też postanowiłem zarobić. - Na szantażu?
- To była prośba. - Szantaż.
- Tak. - Proszę powiedzieć,
skoro Cavalleri miał zapłacić za zrobienie z pańskiej Angeliki
„dziwki”…
czy to pan udostępnił w sieci informacje o agencji?
Tak.
A czy wie pan, że Cavalleri zabił się po ujawnieniu tych informacji?
Tak.
A więc trzeciego marca poszedł pan
do hotelu przy Via Parini 40, gdzie było pięć dziewcząt,
Claudio Cavalleri i Michele Galli...
- Nie mamy tego. - …jak wynika z zeznań
- pana Galliego. - Wysoki Sądzie, to skandal.
Pani Guerra prowadzi przesłuchanie, bazując na niedostępnych obronie źródłach.
Udostępniłam je.
Wysłaliśmy je wam faksem do biura, mam nawet paragon.
Więc pojechał pan do hotelu, w którym odbywał się ten „wieczorek”.
Tak.
Powiedziałem Cavalleriemu, że jeśli nie zapłaci, zniszczę go.
I nie wrócił już pan do Palazzo Te?
Nie, po co?
Skończyłam.
Wszystko w porządku, panie Tomei?
Przepraszam.
Za co?
Bo nie powiedziałem, co widziałem, wychodząc z Palazzo Te.
Angelica, gdzie ty, kurwa, jesteś?
Żartujesz?
Usłyszałem dzwonek telefonu, odwróciłem się i…
zobaczyłem mężczyznę w czarnym stroju na skuterze…
odebrał i powiedział: „Angelica, gdzie ty, kurwa, jesteś?”.
- Chodź tu, zdziro. - Czego, kurwa, chcesz?
Jest pan pewien?
Tak.
- Cześć. - Hej.
To nie był nasz dzień,
ale przynajmniej wiemy,
że ktoś inny czekał na nią w ogrodzie.
Tak.
W skrócie…
- Mam wszystko pod kontrolą. - Nie martwię się.
Naprawdę?
Tak, bo wiem, że mi wierzysz.
Ale? O co chodzi?
Tamta kolacja…
odkąd mi o niej przypomniałeś, wciąż gdybam…
gdzie bym teraz była, gdybyś to ty był przy mnie.
Obiecasz mi coś?
Co?
Pójdziemy na kolację?
Jeśli wyjdę.
Jasne.
Będę czekał.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Dzień dobry.
- Szukałem cię cały dzień. - Tęskniłeś?
Musimy porozmawiać. Spotkajmy się.
- Co się stało? - Nie przez telefon.
- Ładne, romantyczne miejsce? - Patrz.
Stara księga gości w Św. Katarzynie.
Osiemnastolatek. Spójrz, kto to.
Lanzoni, biologiczny ojciec Angeliki.
Co Elenę z nim łączy?
Spotkali się podczas śledztwa?
- Może. - Oszalała?
Po co ryzykować?
Nie mogła poczekać do końca?
Miłość nie wybiera. Albo…
Nazwiska matki nie wpisał.
Byliśmy w ośrodku na początku śledztwa.
- Pamiętasz rozmowę z zakonnicą? - Tak.
Powiedziała, że nie znalazła dokumentów, związanych z Angelicą.
Może ktoś chciał, żeby zniknęły…
ale się nie postarał.
- Eleno? - Tak?
Przepraszam. Jeśli to już wszystko, pójdę do domu.
Jasne. Idź, Andreoli. Do jutra.
Jutro jest sobota.
A więc miłego weekendu.
Coś się stało?
Byłaś świetna!
Dzisiaj na rozprawie, podczas przesłuchania.
- Nie wydaje mi się. - Daj spokój.
Świetnie zniosłaś ich cios.
Tomei nie jest zabójcą, ale powiedział, że kogoś tam widział.
Walka wciąż trwa.
Spokojnie, damy radę. Posłuchaj mnie i też wróć do domu.
Odpocznij.
- Halo? - Elena Guerra?
To ja. Kto mówi?
Alberto Canfora, prawnik pani męża.
Giovanni woli, by proces separacji
przeprowadzili prawnicy. Wyznaczyła pani kogoś?
Nie, jeszcze o tym nie myślałam.
Niech się pani tym zajmie, odezwę się.
- Dobrze. - Miłego wieczoru.
Dziękuję, wzajemnie.
Co za złom. Kiedy kupisz nowy?
Myślałaś o tym? Bo proces się niedługo skończy.
Sędziowie będą się zmieniać,
prawnicy będą się spóźniać na rozprawy.
Maszyna będzie mielić dalej.
Czego chcesz?
Kochać się z tobą?
Żartuję. Przybywam w pokoju.
Pójdziemy na drinka?
- Słucham. - Masz wątpliwości.
Co masz na myśli?
Obserwowałem cię z Tomeim.
Chyba zaczynasz wątpić w winę Lindy.
Chciałbyś.
- Przyznaj, inaczej byś tu nie przyszła. - Ty przyznaj, co zrobiłeś z Tomeim.
Nie wiem skąd, ale wiedziałeś, że był w to zamieszany.
Zmanipulowałeś tę Dapporto, żeby zawlec go przed sąd,
licząc, że się przyzna. Peszek.
Brawo.
Gdybym tylko miał dostęp do lokalizacji z komórki i dokumentów…
Sprawdziłem. Nie wysłałaś ich.
Co chcesz zrobić?
- Nic, rozumiem cię. - Po twojej akcji z Francescą…
Wiem wszystko. Nie mogę tego udowodnić, ale nie jesteśmy w sądzie.
Powiedziała mi prawdę, a ja użyłem jej przeciw tobie.
To część gry.
Ta sprawa jest dla ciebie grą?
To ty traktujesz ją zbyt poważnie.
Angelica nie żyje. I to ją traktuję poważnie.
Często używasz jej imienia.
Nie jest już Angelicą Petroni. To Angelica.
Też jesteś dobry, wiesz?
Uwodzisz świadków, wodzisz sędziego za nos.
Nigdy nie rozumiałam metod pracy adwokatów.
Bierzesz fragment prawdy i zniekształcasz go,
a efekt przedstawiasz w sądzie, by zasiać zwątpienie.
Wierzysz w niewinność Lindy, czy to kwestia wygody?
Twoja praca nie różni się od mojej.
- Nie? - Nie, robisz to samo.
Bierzesz fragment prawdy
i czekasz na wyrok dożywocia.
Żeby dowiedzieć się, co tam się stało,
musielibyśmy cofnąć się w czasie. A to niemożliwe.
Tym się różnimy.
- Ty udajesz, że to możliwe. - Masz ze mną problem.
Znam historię twoich rodziców i współczuję.
- Ale wściekasz się na całe sądownictwo. - Nie wściekam się.
Ty jesteś prokuratorem, ja obrońcą.
Jeżdżę złomem po mojej mamie.
Dlatego go nie zmieniłam.
Napisy: Zuzanna Chojecka